برای خودم

امروز مهمونی دعوتم،خوشحالم و ازین که فضای خونه رو ترک میکنم،حتی برای چند ساعتم که شده حس خوبی دارم،مهمونی رفتنو خیلی دوست دارم البته نه هر مهمونی ای رو،آدمایی که تو اون مهمونی هستن واسم خیلی مهمن،عاشق جمع های هم سنو سال خودم هستم مخصوصا جمع دخترای هم سن خودم تو فامیل و دوستام.

بعد از ازدواجم زیاد مهمونی میرفتیم،اما اصلا بهم خوش نمیگذشت،هر چند که به عنوان تازه وارد در مرکز توجه بودم اما حضور خانواده ی همسرم مانع لذت بردن از مهمونی میشد(عادت خانواده ی همسرم در کنترل کردن رفتار دیگران و البته من، آزار دهندس،اونا حتی صحبتای منو همسرمو لب خونی میکردن)و البته به دلایلی حتی وقتی خونه ی اقوام من هم دعوت بودیم اونا بازم حضور داشتن و تو این 4سال که از ازدواجمون میگذره بجز چند مهمونی انگشت شمار،بقیه مهمونیا رو لحظه شماری میکردم که تمام بشن.اولین مهمونی ای بهم واقعا خوش گذشت اومدن خواهرام به خونم بود،دعوت دوستم به خونه ی خودم(واسش شیرینی نخودچی پختم و نهار قورمه سبزی و گراتن مرغ بود)و دعوت همکار همسرم و خانمش و آخرین مهمونی که خیلی بهم خوش گذشت عید دیدنی خونه ی کارفرمای همسرم بود که واقعا لذت بخش بود.

مهمونی امروزم جمع خواهرام و دختر خاله ها و دختر دایی ها هستن و من برای اولین بار در هیبت یک مادر تو جمع فامیل خودم ظاهر خواهم شد...بدون کنترل گر(خوش میگذره مگه نه)

خود خودم هستم...